All the President ’s pinots

Een korte geschiedenis van de wijn in het Witte Huis

De complete idioterie genaamd de Presidentsverkiezingen in de VS liet ons denken aan het boek “Party Like A President”, waarin Brian Abrams uitgebreid verslag doet van de presidentiële ondeugden. Oftewel “Potus en Pinot” of “All the Presidents pinots”

Wijn en het Witte Huis zijn al lang een vaste relatie. Het begon met George Washington (President #1) , die een vier-fles zilveren wijnkoeler aan Alexander Hamilton zond “als een teken van mijn oprechte achting en vriendschap voor jou.” Vergelijk dat met de gierige Richard Nixon (#37). Hij hield de goede (Franse!!!) flessen voor zichzelf, terwijl hij de goedkopere flessen aan zijn gasten schonk.

“Connoisseur-in-Chief”

In het boek wordt Thomas Jefferson (#3) genoemd als de “Connoisseur-in-Chief” omdat hij een klein fortuin uit gaf voor de wijnkelder van het Witte Huis en de vanwege uitgebreide invoer van heerlijke Franse wijnen naar Amerika. Wist je dat John Hancock, die van die vage handtekening op de Declaration of Independance, niet alleen genoot van Madeira, de versterkte Portugese wijn die zeer populair was in de vroege dagen van het land, maar deze ook geïmporteerde? Hij deelde ook de algemene minachting voor belastingen. In 1768 werden de rellen aangewakkerd toen de Britten zijn schip, de Liberty, in de haven van Boston in beslag namen Echter had Hancock de meeste wijn al stiekem van het schip gehaald om invoerrechten te vermijden.

Strikt genomen schonk George Washington (#1) geen wijn in het Witte Huis. Simpelweg omdat hij er niet woonde 😉 De tweede president John Adams was de eerste bewoner van de Executive Residence. Hij begon elke dag met een paar glazen cider. Maar Washington, met zijn drie tot vier glazen Madeira per dag, was een bevestigd oenoloog avant la lettre. Hij heeft zelfs geprobeerd, zonder succes trouwens, om wijnstokken te verbouwen bij Mount  Vernon. (Hij startte daar wel een zeer succesvolle whisky distilleerderij.)

adamswashington

Volgens de schrijver was Jefferson (#3) beroemd om zijn “declarabele uitgaven” omdat hij tijdens zijn twee termijnen als president (van 1801 tot 1809) voor meer dan $ 16.500 aan wijn kocht. Dat is meer dan $ 300.000 in dollars van de vandaag. Hij ging daarbij wel altijd voor  kwaliteit, niet kwantiteit, omdat hij vasthield aan minder dan drie glazen per nacht.Dat was nog drie glazen per nacht meer dan geheelonthouder Rutherford B. Hayes (#19). Zijn vrouw, Lucy, verbande wijn en sterke drank uit het Witte Huis, hetgeen haar de bijnaam “Lemonade Lucy” opleverde.

Moderne tijden

In de moderne tijd, heeft het Witte Huis vooral binnenlandse wijnen op de kaart staan. Het begon met Californische wijnen sinds de regering-Johnson (#36), maar tegenwoordig verschijnen wijnen uit alle hoeken van het land op de presidentiële tafel.

Nixon (#37) was de (in meerdere opzichten natuurlijk een vreemde snuiter, Hij hield van Chateau Margaux, maar dan alleen voor zichzelf. Hij verborg de etiketten met een tactisch verpakt servet en schonk minder illustere wijn voor de gasten. Maar toch promote hij de Amerikaanse wijnen als hetr er op aan kwam, zoals. Zo schonk hij 1969 Schramsberg Blanc de Blancs van de Napa Valley tijdens het bezoek van Premier Zhou Enlai in 1972.

Naar de smaak van #44, Barack Obama, is het nog gissen. En President #45? Geen idee, senator Clinton krijgt op internet de credits voor het promoten van Mercer´s Witte Wijn IJS. Beetje zonde van de wijn, zullen we maar zeggen. En The Donald? Dat moet wel een Whiskey man zijn….

Recent Posts

Leave a Comment